การเดินทางท่ามกลางความเจ็บปวดมันทรมานมากแค่ไหน...ไม่มีใครรูหรอกถ้าไม่โดนเข้ากับตัวเอง...วันนี้ก็ได้รู้แล้วว่า"ผิดไปแล้วทุกอย่าง...ที่ปล่อยให้เธอต้องคอยเหงาไม่ได้ดูแลเธอเลย...อยากจะแก้ตัวตอนนี้ก็สายไปแล้ว"...ไม่เป็นไรเรารู้ตัวว่าโง่แค่ไหนที่ไม่รู้จักดูแลเธอให้ดี...กล้าบอกรักเธอแต่ไม่กล้าดูแลเธอ...เราจะมีความหมายอะไร?แต่ถ้ามีคนถามเราว่าเรารักเธอมากแค่ไหนนั้นเป็นอะไรที่เราอยากตอบมากที่สุด...อยากจะตอบว่ารักที่สุดและจะไม่มีวันลืมเธอ...ภาพเก่าๆ...รอยยิ้มของเธอ...เสียงของเธอ...มันย้อยมาเตือนตลอดและเราสัญญาว่าวันต่อไปอีกกี่วันจะต้องพบเจอใครที่ไหนก็จะไม่ถูกใจใครมากเท่ากับที่เรารักเธอหัวทิ่มบ่อแบบนี้...เวลาจะผ่านไปคนเราก็ต้องเปลี่ยนไปแต่สำหรับเรามีสิ่งเดียวที่จะไม่เปลี่ยนคือ...ใจของเรา